ร่วมสืบสานตำนาน ฮานามิ สาเก ณ สวนอุเอโนะ โตเกียว (ญี่ปุ่น 11)

(ญี่ปุ่น 8) (ญี่ปุ่น 9) (ญี่ปุ่น 10)

“ราคุโกะ” คือศิลปะการเล่าเรื่องของญี่ปุ่นโบราณ มีมาตั้งแต่ยุคเอโดะ ศิลปินจะใส่ชุดกิโมโน นั่งเล่าอยู่บนเบาะคนเดียว คล้ายเดี่ยวไมโครโฟน แต่มีเพียงพัดกระดาษ เซนสุ กับ ผ้าเช็ดหน้า เทนุกุย เป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก

นักเล่า หรือ ราคุโกกะ จะแสดงเป็นตัวละครหลายๆ ตัว ด้วยการหันหน้าไปมา ซ้าย-ขวา เปลี่ยนน้ำเสียง แสดงออกทางสีหน้าฯลฯ โดยมีจุดแก่นสำคัญคือ มุกหักมุม ตลกร้ายท้ายเรื่อง เรียกว่า "โอจิ"

หนึ่งในเรื่องที่ราคุโกกะ นิยมเล่า คือเรื่องเหล้าชมดอกไม้ “ฮานามิ สาเก” 花見酒 

เรื่องมีอยู่ว่า ลุงสองคน อยากหาเงินพิเศษในช่วงเทศกาลชมดอกซากุระ จึงชวนกันไปกู้เงิน มาลงขันซื้อเหล้าสาเกมาขายให้ผู้คนที่มาชมดอกซากุระ ที่สวนอุเอโนะ ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของการชมซากุระมาตั้งแต่สมัยเอโดะ

ดอกซากุระเบ่งบาน แต่ดอกเบี้ยร่วงโรย ค่าเงินเยนร่วงสะพรึง (ญี่ปุ่น 10)

(ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 8) (ญี่ปุ่น 9) (ญี่ปุ่น 11)

ลูกสาวคนเล็ก เรียน ม.ปลาย คนโตเรียนมหาวิทยาลัย ปฏิทินกิจกรรมที่แตกต่างกันไป ทำให้การหาเวลาว่างพร้อมกันยาวๆ ค่อนข้างยาก ดังนั้นทุกจุดหมายที่ไปด้วยกันทั้งครอบครัว จึงต้องวางแผนเส้นทางความสุขไว้ล่วงหน้า โดยในปีนี้เราได้แทนความสุขเชิงสัญลักษณ์ด้วย “ดอกไม้”

คู่รักมักแสดงความรัก ด้วยการมอบดอกไม้ให้กัน มิตรสหายมักมอบช่อดอกไม้แสดงความยินดีในโอกาสต่างๆ และหนึ่งในวิธีเติมพลังสุขที่ดี คือใช้เวลาท่ามกลางสวนดอกไม้ กับครอบครัวที่เรารัก 

เทศกาลชมดอกไม้ หรือ ฮานามิ คือธรรมเนียมการเสพสุนทรียะของคนญี่ปุ่น ที่รับธรรมเนียมมาจากการชมดอกบ๊วยของประเทศจีนในสมัยนารา ด้วยความที่เป็นประเทศรุ่มรวยไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ ชนชั้นสูงญี่ปุ่นในสมัยเฮอัน ได้ปรับเปลี่ยนดอกไม้มาเป็นดอกซากุระแทน จนเทศกาลชมดอกซากุระ กลายเป็นธรรมเนียมนิยมของญี่ปุ่นทั่วไป 

หลงแรก คือ หลงทัก เลยรู้จัก “โคดาวาริ” ขั้นสุด ณ นิปโปริ (ญี่ปุ่น 9)

(ญี่ปุ่น 6) (ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 8) (ญี่ปุ่น 10) (ญี่ปุ่น 11)

เหินฟ้าจากดอนเมือง 11.50 น. หางแดงกางล้อร่อนลงสัมผัสนาริตะยามพลบค่ำ 19.37 น. บรรยากาศนาริตะ มองไปทางไหนก็คลับคล้ายคลับคลา แม้เวลาจะผ่านไปนานมาก มารอบนี้ละอ่อนโตเป็นวัยรุ่นกันหมดแล้ว ทริปนี้ยกตำแหน่งไกด์ให้สองสาว ส่วนสองเฒ่าเป็นลูกทัวร์ พร้อมผจญภัยให้ทั่วโตเกียว 

เริ่มโจทย์แรกเลย ออกจากนาริตะไปที่พัก โรงแรม APA Komagome Ekimae ก่อน Skyliner Airport Express ขบวนสุดท้ายจะหมด เจ้าหน้าที่เคาท์เตอร์ Skyliner แสนใจดี บอกให้นั่งไปลงที่สถานี Nippori แล้วค่อยไปต่อสายสีเขียว Yamanote Line อีก 2 สถานี ไปลงที่สถานี Komagome

เราได้ตั๋วกระดาษสีชมพู มาคนละ 2 ใบ เล็กใบ ใหญ่ใบ ราคารวม 10960 เยน ตกคนละ 2740 เยน พอหยิบตั๋วใบใหญ่ที่เขียนว่า Liner Ticket มาดู เฮ้ย! รถออก 21.03 นาที ตอนนี้ 20.50 มีเวลาแค่ 13 นาที ลากกระเป๋า 8 ใบ ที่เต็มไปด้วยของฝากจากเชียงใหม่ ไปชานชาลา Skyliner ที่ยังไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน

ได้เวลาเยือนญี่ปุ่นอีกครา ก่อนซากุระจะร่วงโรยรา ไปกับสายฝน (ญี่ปุ่น 8)

(ญี่ปุ่น 5) (ญี่ปุ่น 6) (ญี่ปุ่น 7) (ญี่ปุ่น 9) (ญี่ปุ่น 10) (ญี่ปุ่น 11)

หากบทกวีคือหน้าต่างสักบาน การอ่านบทกวีคือการเปิดหน้าต่างออกไปเพื่อค้นหา บางทีแค่เหม่อมองออกไปก็เข้าใจ บางครั้งต้องเอื้อมมือออกไปจึงสัมผัสได้ และหลายครั้งที่นอกหน้าต่าง กว้างใหญ่ ลึกซึ้ง ต้องคิดคำนึงอยู่นาน จนพาลอยากปีนออกไป ค้นหาความหมายอันแท้จริงของบทกวี

“โอโนะ โคมาจิ” กวีสาวงามที่โด่งดังในยุคเฮอัน นั่งมองซากุระแล้วร่ายบทกลอนว่า 花の色は　うつりにけりな　いたづらに わが身世にふる　ながめせしまに 

เมื่อนำมาแปลโดย Google Translate ประมวลความตามความคาดเดา พออนุมานได้ประมาณ ... “ซากุระสีบางจางหาย สูญสลายโรยรา เพลาฝนพรม จากเยาว์งาม สู่ชรา คอยหาเฝ้ามอง” 

ข้อเข่าจะเสื่อมไหม ถ้าเราปั่นจักรยานจากเชียงใหม่ ไป ทัชมาฮาล

ขอบคุณ STRAVA แอพฯ ออกกำลังกายโหลดฟรี ที่ผมมีติดมือถือมาตลอดหลายปี แจ้งให้ทราบว่า ปี 2568 ที่ผ่านมา ผมปั่นจักรยานไปได้ทั้งหมด 3,125 กิโลเมตร

ระยะทางดังกล่าว หากเทียบแล้ว พอๆ กับการปั่นจักรยานจากเชียงใหม่ ไปทัชมาฮาล ประเทศอินเดียเลยทีเดียว

ตัวเลขระยะปั่นทั้งปี กระตุ้นโดปามีนให้พลุ้งพล่าน อยากปรับเป้าหมายใหม่ในปีนี้ ให้ไกลออกไปอีก เอาสถิติมาสร้างแรงบันดาลใจ ให้อยากออกกำลังกายเพิ่มมากขึ้น

ที่สำคัญ เรื่องนี้จะรู้คนเดียวไม่ได้ ต้องขอโพสต์อวดเพื่อนๆ ไม่งั้นจะไม่สบายใจ เทคโนโลยี AI อย่าง Gemeni ช่วยเนรมิตภาพโปรไฟล์ ไปยืนปั่นอยู่หน้าทัชมาฮาล ออกมาได้อย่างเนียนๆ

ตัวจริงปั่นเล่นไปมาอยู่เชียงใหม่ แค่วันละ 10 – 20 กม. แถมไม่ได้ปั่นทุกวัน ถ้าปั่นไปอินเดียจริงๆ ไม่น่ารอด

ปั่นรถถีบไป โลหะปราสาท วัดเมืองปง เดินขึ้น-ลงบันได 848 ขั้น

ปั่นจักรยานมานานหลายปีในฐานะนักปั่นสมัครเล่น โดยไม่เคยคาดหวังว่า จะต้องมีการไต่ระดับ ไปเป็นนักปั่นสมัครจริง สายบ้าพลังหรือสายอุปกรณ์ ก็ไม่ไหว แค่เอาตัวรอดในภาวะคับขันได้ก็บุญแล้ว อาจมีเปลี่ยนยางบ้าง เปลี่ยนหมวกบ้าง กางเกงปั่นบ้าง ถ้าปั่นแล้วมันไม่สบายหัว หรือตูด ก็ปั่นไม่สนุก

ถ้าจักรยานอยู่กลางหว่างขา แล้วดันไร้เป้าหมาย ก็มักจะไหลไปตั้งหลักก่อนที่ ไร่แม่เหียะ มช. ตามความรู้สึกคือเป็นศูนย์กลางของเส้นทางปั่นจักรยานสายใต้เชียงใหม่ ฝั่งเชิงดอยสุเทพ ที่มีซอกซอยให้ปั่นทะลุออกไปได้หลายทาง ทั้งอำเภอหางดง สะเมิง แม่วาง สันป่าตอง ขึ้นอยู่กับแรงปั่น แรงฝัน อารมณ์ และเวลาว่าง

เส้นทางหนึ่งที่มักปั่นจากไร่แม่เหียะ คือทะลุออกไปทาง “ป่าในเมือง” หน่วยพิทักษ์อุทยานฯ ทป.4 แม่เหียะ อ้อมหลังดอยคำ ไปตามถนนแม่เหียะใน-บ้านปง นักปั่นรุ่นเก่าเรียกเส้นทางดอยกอม แต่ก่อนเป็นทางลูกรัง ปัจจุบันทางสวยสงบ ร่มรื่น จะโผล่ออกถนนใหญ่ หางดง-สะเมิง บริเวณบ้านปง แถวๆ โรงแรมวีรันดา ไฮรีสอร์ท 

จากบ้านปง ถ้าเลี้ยวซ้าย จะวนกลับเข้าเมือง เส้นคลองชลฯ ถ้าเลี้ยวขวา จะไปอำเภอสะเมิง ผ่านทางชันๆ ของโค้ง 7 พับ ก่อนถึง ศาลา 12 สิงหา จุดเช็คอินยอดนิยม ของนักปั่นสายดอย

เดินแบกน้ำกลับโรงแรมอยู่หลายวัน เพิ่งรู้ว่ามี Carrefour อยู่บนหัวนอน (ไต้หวัน 13)

(ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 12)

บ่อยครั้งที่การเดินทาง แอบกระซิบบอกเบาๆ ว่า ยังมีอะไรที่เราไม่รู้อีกมาก และแม้ว่าเส้นทางที่ไปเยือน จะไม่ได้แตกต่างจากบ้านเรา หรือเมืองอื่นๆ ที่เคยผ่านมาเท่าไรนัก แต่ก็ไม่เคยมีที่ไหน เหมือนกันทั้งหมดเสียทีเดียว ระหว่างทาง มันต้องมีการเรียนรู้ใหม่บ้าง มากน้อยแล้วแต่จะสัมผัสรับรู้เอง

ไต้หวัน ดูจะไม่ค่อยแตกต่างจากเมืองอื่นๆ ในประเทศจีนที่เคยไปมา อย่างการพักอยู่ในย่านซีเหมินติง ก็เหมือนไปฮ่องกง แล้วเลือกพักย่านจิมซาจุ่ย หรือไปเซินเจิ้น เลือกพักย่านตงเหมิน อาหารเครื่องดื่มในเมืองท่องเที่ยวทั่วโลก ก็มักจะราคาสูงกว่าท้องตลาด เพราะเป็นราคาขายให้กับนักท่องเที่ยว 

มาพักอยู่วันแรกๆ ซื้อน้ำเปล่าจาก Family Mart ขึ้นไปสำรองไว้ เผื่อน้ำเปล่าที่โรงแรม New World Hotel มีให้ไม่พอ มากันหลายคน ยังอยู่แถวนี้อีกหลายวัน ราคาน้ำเปล่าขวดเล็ก เริ่มต้นขวดละ 6 NTD ก็เลยตัดสินใจซื้อขนาด 2.2 ลิตร ราคา 35 NTD เพราะดูจะคุ้มค่ากว่าซื้อขวดเล็ก

ระยะทางที่ต้องเดินแบกน้ำไปโรงแรม ประมาณ 2 ช่วงไฟแดง ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่กลัวคอแห้งกลางทาง เลยแวะดูเครื่องดื่มอื่นเผื่อไว้ อย่างเบียร์ Taiwan กระป๋องละ 51 NTD เบียร์นอกอย่าง Heineken 69 NTD ถ้าเทียบราคาน้ำเปล่ากับเบียร์ เป็นราคาเงินบาท ก็ไม่แพงมาก ใกล้เคียงร้านสะดวกซื้อบ้านเรา

จากโรงสาเก สู่สวนสร้างสรรค์ Huashan 1914 Creative Park (ไต้หวัน 12)

(ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11) (ไต้หวัน 13)
ก่อนดอกไม้จะผลิบาน ก่อนความฝันอันแสนหวาน ก่อนรัฐบาลพลัดถิ่นของนายพลเจียง ไคเชก จะหนีไอระอุของสงครามกลางเมือง ถอยร่นจากแผ่นดินใหญ่มายังเกาะไต้หวัน ในปี พ.ศ. 2492 โรงผลิตสาเกแห่งหนึ่ง กลางเมืองไทเป ได้หมักบ่มข้าวให้กลายเป็นแอลกอฮอล์ หล่อเลี้ยงนักดื่มพื้นถิ่น มาตั้งแต่ปี พ.ศ.2457 

ในอดีตย่านนี้ชื่อ ฮว๋าซาน (華山) ต่อมาเมื่อไต้หวันตกอยู่ภายใต้อาณานิคมของญี่ปุ่น ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเขต "Kabayama" เพื่อเป็นเกียรติแก่ คาบายามะ สุเกโนริ ผู้สำเร็จราชการญี่ปุ่นคนแรกของไต้หวัน พอญี่ปุ่นประกาศผูกขาดสินค้าแอลกอฮอล์ ก็ได้เข้ามายึดโรงสาเกแห่งนี้ และได้เปลี่ยนเป็น โรงงานไวน์ Taihoku 

ไหว้ทวยเทพ วัดหลงซาน บูชาเครื่องราง ย่านเมืองเก่าไทเป (ไต้หวัน 11)

(ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 12) (ไต้หวัน 13)

หมู่บ้านแมวหูต่ง ชวนให้คิดอะไรได้หลายอย่าง แมวเป็นสัตว์เลี้ยงที่มีเสน่ห์ ผู้คนมากมายหลงรักแมว เพราะแมว น่ารักกว่าเสือ มนุษย์ไม่กลัวแมว แต่กลัวเสือ เลยเลือกที่จะเลี้ยงแมว มากกว่าเลี้ยงเสือ ความกลัวเป็นผลให้มนุษย์ดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ได้ ถ้าบรรพบุรุษเราไม่กลัวเสือ มนุษย์อาจกลายเป็นอาหารของเสือ จนสูญพันธุ์ไปหมดแล้วก็ได้ 

แมวหูต่งก็แสนเชื่อง นอนเล่นให้เกาคางไม่กลัวผู้คน ถ้าจะเทียบกันแล้ว ไต้หวันอาจคล้ายลูกแมวน้อย น่ารักแสนซน ที่กำลังถูกจ้องมองจากพี่เสือจีนแผ่นดินใหญ่ หากวันใดน้องแมวประกาศเอกราชจากอ้อมอกพี่เสือ ลูกแมวน้อยจะเป็นอย่างไรบ้าง เรื่องบางอย่าง ไม่ต้องพยายามเข้าใจทุกอย่างก็ได้ แค่สัมผัสทุกเรื่องด้วยใจก็พอ

โลกมีสิ่งที่เข้าใจง่าย กับยาก เรื่องไหนมันยาก อาจต้องใช้เวลา หรือให้โอกาส สักวันเมื่อเข้าใจแล้ว เราอาจจะรักมันก็ได้ ถ้าเรื่องทางโลกมันยาก ลองหันเข้าหาเรื่องทางธรรมกันบ้าง จะเป็นสายพุทธะ สายตื่นธรรม หรือสายมูเตลู มาถึงไต้หวันแล้วก็ไม่ควรพลาด ไปสักการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่ง วัดหลงซาน วัดเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงตั้งอยู่กลางเมืองไทเป