ซุ้มประตู Liberty Square จัตุรัสแห่งเสรีภาพ ของผองเพื่อนเสรีชน (ไต้หวัน 8)

(ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10) (ไต้หวัน 11)

จากตึกไทเป 101 ก่อนจะกลับไปซีเหมินติง ต้องนั่งรถไฟฟ้าสายสีแดง ไปเปลี่ยนเป็นสายสีเขียวที่สถานีเจียงไคเชก ไหนๆ ก็กำลังดื่มด่ำกับกลิ่นอายอดีต ที่หมู่บ้านทหาร 44 South Military Village ได้ที่ เพื่อไม่ให้ขาดตอน ก็ขอขึ้นไปชื่นชมอนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก กันสักหน่อย ให้มันต่อเนื่องรอยอารมณ์ คนไต้หวันกันไปเลย

อนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงอดีตประธานาธิบดี เจียง ไคเชก ด้านหน้าลานกว้างมีซุ้มประตู สูง 30 เมตร กว้าง 80 เมตร สร้างด้วยหินอ่อนสีขาว หลังคามุงด้วยกระเบื้องเคลือบสีน้ำเงินไพลิน มีตัวอักษร 4 ตัวเขียนว่า自由廣場 หมายถึง Liberty Square หรือ “จัตุรัสแห่งเสรีภาพ”

"ซื่อซื่อหนันซุน คือบ้านของเรา" ชาวก๊กมินตั๋ง ไม่ได้กล่าว (ไต้หวัน 7)

(ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9) (ไต้หวัน 10)

ท่ามกลางไฟร้อนของสงครามกลางเมืองในจีนแผ่นดินใหญ่ ราวปี พ.ศ. 2480 พรรคก๊กมินตั๋ง และพรรคคอมมิวนิสต์จีน ต่างโหมไฟรบ เพื่อต่อสู้แย่งชิงอำนาจเหนือประเทศจีน 

สงครามที่เดือดระอุ ส่งผลให้กองกำลังก๊กมินตั๋ง ทหารรัฐบาลชาตินิยมของเจียงไคเชก ได้ถอยร่นมาตั้งหลักที่เกาะไต้หวัน พร้อมทั้งผู้อพยพชาวจีน กว่า 2 ล้านคน และได้สร้างที่พักอาศัยชั่วคราวขึ้นมา กระจายไปทั่วในหลายเมืองใหญ่ของไต้หวัน โดยเฉพาะเขตเมืองไทเป และเมืองจีหลง 

จาก 8 ปล้องไผ่มงคล สู่ตึกสูงสุดในไต้หวัน TAIPEI 101 (ไต้หวัน 6)

(ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8) (ไต้หวัน 9)

เลข 8 เป็นเลขมงคลของ หลายๆ วัฒนธรรมในโลก โดยเฉพาะวัฒนธรรมจีนและไต้หวัน เลข 8 มีลักษณะเป็นวงกลมคู่ หมุนวนไปไม่มีจุดเริ่มต้นและสิ้นสุด แสดงออกถึงความสมดุล และความมั่นคง 

เมื่อนำมารวมกับต้นไผ่ สัญลักษณ์แห่งความเจริญรุ่งเรืองและยั่งยืน ไม้ไผ่ 8 ปล้อง จึงเป็นแรงบันดาลใจ ให้ C.Y. Lee สถาปนิกชาวไต้หวัน ออกแบบอาคารที่สูงที่สุดในไต้หวันขึ้นมา และตึกนี้ยังสูงที่สุดในโลก ช่วงปี 2004 – 2010 

Taipei World Trade Center หรือ อาคารศูนย์การเงินโลกไทเป ถูกออกแบบขึ้นมา โดยผสมผสานระหว่างความเชื่อทางวัฒนธรรม และความล้ำหน้าทางด้านเทคโนโลยี ด้วยความสูงถึง 101 ชั้น ทั่วโลกจึงมักเรียก และรู้จักกันในนาม TAIPEI 101 

ชิมมื้อเช้าสไตล์ฟาสต์ฟู้ดไต้หวัน ก่อนตะลุยกันไป ไทเป 101 (ไต้หวัน 5)

(ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4)  (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7) (ไต้หวัน 8)

ฟ้าสางกลางย่านซีเหมินติง เปิดม่านหน้าต่างห้องนอน มองไปยังฝั่งตรงข้าม เป็นร้านอาหารเช้าแบบฟาสต์ฟู้ดสไตล์ไต้หวัน หน้าร้าน มีโต๊ะเล็กๆ พอวางอาหารได้ เก้าอี้สองสามตัว นักท่องเที่ยวเทียวมาเทียวไป กึ่งนั่งกึ่งยืน กินกันไปเซลฟี่กันไป กลุ่มที่ดูจะอร่อยและสนุกกว่าใครเพื่อน แอบเปิดกระจกฟังสำเนียงเสียงหัวเราะอยู่ไกลๆ คล้ายจะเป็นคนไทย

คนพื้นถิ่นมาซื้อก็ไม่น้อย บ้างแต่งตัวชุดทำงาน บ้างก็แม่บ้าน ขับรถมาจอดแวะซื้อใส่ถุงไปทานที่อื่นก็มี แสดงว่าร้านนี้น่าจะขึ้นชื่ออยู่ นั่งในห้องพักโรงแรมไปก็สังเกตการณ์ไป แอบเซิร์ชหาดูรีวิว เค้าว่าร้านนี้เป็น อาหารเช้าสตรีทฟู้ดโบราณ เคียงคู่ย่านซีเหมินติงเลยทีเดียว 

“Red House” ตะกอนทางวัฒนธรรมญี่ปุ่น ใจกลาง “ซีเหมินติง” ฮาราจูกุ แห่งไทเป (ไต้หวัน 4)

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6) (ไต้หวัน 7)

จากข้าวขาหมูที่เราทานเป็นมื้อแรกในไต้หวัน ทำให้นึกถึงชาวฮั่นจาก มณฑลฝูเจี้ยน และมณฑลกวางตุ้ง ที่ข้ามมาตั้งหมู่บ้าน ค้าขายและทำประมงบนเกาะไต้หวัน ร่วมกับชนเผ่าพื้นเมือง Ketagalan

ชาวจีนอพยพ สร้างให้ไต้หวันกลายเป็นเมืองท่าค้าขายเจริญขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ไต้หวันเริ่มเนื้อหอม ไต้หวันกลายเป็นที่หมายปองของเหล่าบรรดานักล่าอาณานิคมในยุคสำรวจ ศตวรรษที่ 17 ชาวสเปน และชาวดัตช์ เข้ามาจับจองก่อร่างสร้างบ้านเรือนกลายเป็นนิคมใหญ่โต 

ขณะนั้นเองในจีนแผ่นดินใหญ่ กำลังระส่ำระสาย ราชวงศ์หมิง ถูกราชวงศ์ชิง ยึดอำนาจ 

ขุนศึกราชวงศ์หมิง อันมีนามว่า เจิ้ง เฉิงกง หนีมาถึงเกาะไต้หวัน ได้รวบรวมชนพื้นเมืองและชาวจีนอพยพ ร่วมกันขับไล่ฝรั่งออกไป มีศูนย์กลางอยู่ที่ไถหนาน แต่ต่อมาราชวงศ์ชิง ก็ตามมายึดคืน ทำให้ไต้หวัน ตกเป็นมณฑลหนึ่งของจีน 

จักรวรรดิชิงได้แยกเกาะออกจากจังหวัดฝูเจี้ยน ประเทศจีนอย่างเป็นทางการ และย้ายศูนย์กลางบริหารจากไถหนานมาที่ ไทเป 

ต่อมามีกรณีพิพาทบาดหมางกัน ระหว่างจีนกับญี่ปุ่น เป็นเหตุให้ญี่ปุ่นบุกไต้หวัน และยึดมาเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิญี่ปุ่นในปี 1895 

มื้อแรกในไทเป ชิมขาหมู เก้าอี้ดนตรี 24 ชั่วโมง (ไต้หวัน 3)

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5) (ไต้หวัน 6)

เปิด GPS เดินลากกระเป๋าจากสถานี Ximen มายัง New World Hotel อยู่ไม่ไกล ระหว่างทางก็มองหาร้านอาหารไปเรื่อยๆ อยู่ใกล้ย่าน Ximending หาของกินไม่ยาก ส่วนมากเป็นร้านห้องแถว น่ากินหลายร้าน

ถึงโรงแรม เช็คอินห้องพักใช้ Lucky Draw เป็นส่วนลด 5000 NTD จัดการเก็บสัมภาระเข้าห้องพักเรียบร้อย ก็ได้เวลาออกไปหาอะไรกินกัน เล็งเอาไว้หลายร้าน เริ่มหิวกันละ

ขามาสะดุดตากับร้านขาหมูร้านหนึ่ง เห็นคนเข้าคิวรอทานหน้าร้านเป็นแถวยาว แต่จังหวะกลับมารอบนี้ ได้คิวแรกพอดี งั้นตกลงกินขาหมูก็แล้วกัน ชื่อร้าน Ximen noodle เพิ่งมารู้ทีหลัง อ่านจากรีวิว ว่าร้านนี้เค้าดังอยู่นะ 

หลงแรกพบ จาก Taipei Main Station ไป Ximen สถานีเดียวก็หลง (ไต้หวัน 2)

(ไต้หวัน 1) (ไต้หวัน 3) (ไต้หวัน 4) (ไต้หวัน 5)

อิ่มเอมใจกับ Lucky Draw ได้รับ Accommodation Vouchers เป็นทุนเที่ยวไต้หวัน 5000 NTD กันแล้ว อย่าลืมว่า ทุกอย่างต้องมีต้นทุน ก่อนออกจากสนามบินนานาชาติเถาหยวน ของมันต้องซื้อ 2 อย่างขาดไม่ได้ คือซิมเน็ต 5 วัน อันละ 300 NTD และชีวิตในไต้หวันจะง่ายขึ้น ถ้าเรามีบัตร easy card 

โปรโมชั่นจากเคาท์เตอร์ ทางไป MRT ในสนามบิน ค่าบัตร easy card 100 NTD ใช้ได้ตลอดชีพ ค่า MRT จากสนามบินไป Main Station 150 NTD พร้อมเติมเงินในบัตรให้เลย 200 เหรียญ เผื่อไปต่อ MRT รถไฟ รถเมล์ หรือใช้จ่ายในร้านสะดวกซื้อ รวมเป็น 450 เค้าลดให้ 5 NTD เหลือ 445 NTD 

เที่ยวไต้หวัน ลุ้น Lucky Draw ลูกสาวพ่อ รับ Accommodation Vouchers 5000 NTD$ (ไต้หวัน 1)

(ไต้หวัน 2) (ไต้หวัน 3)

ซื้อหวยกี่งวดๆ ก็ไม่เคยถูกกับเค้าสักที ก่อนเปิดเทอมนี้ พาลูกๆ ไปลุ้น Lucky Draw กันที่ไต้หวันกันดีกว่า กับโครงการ Taiwan Lucky Land ชวนนักท่องเที่ยวต่างชาติ มาเยือนไต้หวัน หลัง Covid-19 คลี่คลาย แจกคูปองให้ผู้โชคดีคนละ 5000 NTD คิดเป็นเงินไทย อัตราแลกเปลี่ยน 1.11 ก็ประมาณห้าพันกว่าบาท 

บินตรงจากเชียงใหม่ ไปไทเป แค่ 4 ชั่วโมงก็มองเห็นเกาะไต้หวัน เขียวชอุ่มอยู่กลางทะเลจีนใต้ พอถึงสนามบินนานาชาติเถาหยวน ก็รีบเดินออกไปมองหาป้าย Lucky Draw กันเลย เรา 4 คน ลงทะเบียนผ่านเว็บไซต์ 5000.taiwan.net.tw ก่อนออกเดินทาง ได้รับ QR code สำหรับลุ้นรับเงินรางวัลทาง e-Mail เรียบร้อย โดยเค้ามีให้เลือก 2 แบบ คือรางวัลค่าที่พัก กับรางวัลค่าใช้จ่าย เลือกลุ้นได้คนละแบบเดียวเท่านั้น

อาหารทะเลดานัง ต้อง Bé Ni 2 อาหารว่างยามดึก ต้อง bánh bao (เวียดนาม 20)

(เวียดนาม 17) (เวียดนาม 18)  (เวียดนาม 19)

ภารกิจแลกเงินจากร้านทองตลาดฮาน สำเร็จลุล่วง เดินซื้อของฝากกันหนำใจ กลับมาตั้งหลักใหม่ที่โรงแรม Sofiana My Khe สมองคิดแต่เรื่องจะใช้เงินที่หาแลกมา ให้มันคุ้มค่าเสียเวลาเดินวนทั่วตลาดหลายรอบ เวลาก็เริ่มบ่ายคล้อย นึกไปถึงร้านอาหารทะเล Bé Ni 2 ริมหาดหมีเคว ที่เคยไปทานเมื่อหลายปีก่อน 

ลองส่องดูในแผนที่ อยู่ห่างจากโรงแรม Sofiana ราว 2 กม. นั่ง grab ก็แค่ 5 นาที แต่มาถึงชายหาดหมีเควทั้งที จะนั่งรถไปทำไม ใจอยากจะพายเรือกระด้งเลียบทะเลไปเลย แต่เรือกระด้งที่จอดอยู่ตามชายหาด เค้าเอาไว้ใช้สำหรับทีมรักษาความปลอดภัยเท่านั้น โชคยังดีที่เค้าไม่อนุญาต ถ้าเราพายออกทะเลไป อาจไม่ได้ทานข้าวเย็น